Wild-type ABèta2M-amyloïdose

Definitie

Een vorm van amyloïdose die patiënten met chronische nierziekte (CKD) treft bij langdurige dialyse, gekenmerkt door accumulatie van amyloïdfibrillen bestaande uit bèta-2 microglobuline in musculoskeletaal systeem, wat leidt tot carpale tunnel-syndroom (CTS), chronische artropathie, cystische botlaesies, destructieve osteoartropathie, en pathologische fracturen.