Placentale insufficiëntie

Definitie

Een zeldzame obstetrische aandoening, gekenmerkt door inadequate bloedstroom naar placenta tijdens de zwangerschap, wat resulteert in afname van transplacentale transfer van zuurstof en nutriënten naar de foetus, mogelijk met foetale groeiretardatie, nood of sterfte tot gevolg. Maternale risicofactoren zijn onder meer pre-eclampsie, zwangerschapsdiabetes, en roken.