Primaire progressieve spraakapraxie

Definitie

Primaire progressieve spraakapraxie is een zeldzame neurodegeneratieve ziekte die gekarakteriseerd wordt door een verstoorde planning of programmering van spraakbewegingen, wat leidt tot fonetisch en prosodisch abnormale spraak, in afwezigheid, bij aanvang, van enige andere neurologische kenmerken (zoals afasie, geheugenverlies, piramidale tekenen). Patiënten vertonen meestal vervormde/zoekende articulatie, traag ritme, vervormde substituties van geluiden en/of proefondervindelijke articulatiebewegingen die sluipend beginnen en mettertijd erger worden.